วันศุกร์ที่ 24 เมษายน พ.ศ. 2563

บันทึกการเรียนรู้ครั้งที่ 16







บันทึกการเรียนรู้ครั้งที่ 16
วันศุกร์ ที่ 24 เมษายน 2563


        เนื้อหาที่เรียน
           คาบนี้เป็นการจัดการเรียนการสอนครั้งสุดท้าย โดยใช้โปรแกรมZoomเช่นเคย ต้นชั่วโมงอาจารย์ได้พูดคุยสนทนากับนักศึกษาและได้อธิบายเกี่ยวกับงานการบันทึกการสังเกตพฤติกรรมเด็กปฐมวัยให้เพิ่มเติม และตรงไหนที่ยังไม่เข้าใจอาจารย์ก็ได้เปิดโอกาสให้ถามได้ พอท้ายคาบอาจารย์ก็ได้กำหนดวันส่งงานทั้งหมดและบอกแนวข้อสอบปลายภาค
          สำหรับการเรียนการสอนในรายวิชานี้ฉันรู้สึกสนุกและเอนจอยมาก ไม่รู้สึกเครียดหรือกังวลแต่อย่างใด ฉันได้รับความรู้และประสบการณ์เพิ่มมากขึ้นในเรื่องของพฤติกรรมเด็กในรูปแบบต่างๆอย่างเจาะลึกได้ทราบถึง การสังเกตพฤติกรรมเด็ก เครื่องมือการสังเกต และวิธีการสังเกต ถึงแม้ว่าช่วงหลังๆในเดือนเมษายนนี้จะเกิดอุปสรรคต่อการจัดการเรียนการสอนแบบปกติ ทำให้ไม่สามารถลงพื้นที่ทำการสังเกตพฤติกรรมเด็กอย่างที่ได้ตั้งเป้าหมายไว้ก็ตาม แต่อาจารย์ก็ได้มีแนวทางการแก้ปัญญาได้เป็นอย่างดี และส่งผลดีต่อตัวนักศึกษาเช่นกัน และแน่นอนความรู้ ประสบการณ์ที่ฉันได้รับจากการเรียนวิชานี้ ฉันจะนำไปประยุกต์ใช้และเป็นแนวทางในการปฏิบัติงานในอนาคตข้างหน้าให้เกิดผลประโยชน์ที่สุด





วันศุกร์ที่ 17 เมษายน พ.ศ. 2563

บันทึกการเรียนรู้ครั้งที่ 15





บันทึกการเรียนรู้ครั้งที่ 15
วันศุกร์ ที่ 17 เมษายน 2563


       
        เนื้อหาที่เรียน
          วันนี้มีการจัดการเรียนการสอนแบบออนไลน์โดยใช้โปรแกรม Zoom จากที่อาจารย์ได้มอบหมายให้นักศึกษาส่งแบบบันทึกการสังเกตพฤติกรรมเด็กคนละ 1 ครั้ง 

แบบบันทึกการสังเกตพฤติกรรมเด็ก

       คาบนี้อาจารย์เลยทำการสุ่มตัวอย่างการบันทึกการสังเกตของนักศึกษา 5 คน เพื่อนำมาให้เพื่อนๆได้เห็นกัน โดยหลังจากที่ได้เห็นตัวอย่างการบันทึกของเพื่อนๆแล้ว อาจารย์ได้อธิบายเพิ่มเติมในหลักการเขียนบันทึกให้นักศึกษาได้เข้าใจมากขึ้นดังนี้
    ●การบันทึกการสังเกตด้านสติปัญญาในเรื่องของภาษา ควรจะเจาะลึกตรงที่ภาษาเป็นหลัก เช่น พฤติกรรมการถาม-ตอบ การพูดสนทนากัน การอ่าน-การเขียน 
    ●การบันทึกการสังเกตด้านสติปัญญาในเรื่องของศิลปะ ควรเจาะลึกลงไปที่พฤติกรรมที่เด็กได้กระทำ กระบวนการศิลปะต่างๆ ไม่ว่าจะเป็นการนำพู่กันมาวาดรูป การระบายสี พ่นสี การตัดกระดาษติดปะ เป็นต้น 
    ● การบันทึกการสังเกตด้านสติปัญญาในเรื่องของคณิศาสตร์ ควรเจาะลึกไปถึงพฤติกรรมที่เกี่ยวข้องกับสระคณิตศาสสตร์ เช่น การนับจำนวน การเขียนตัวเลข รูปทรง การตาดคะเน ให้อธิบายเกี่ยวกับคณิตศาสตร์ให้เห็นเด่นชัดขึ้นมา
    ● การบันทึกการสังเกตด้านสังคมในเรื่องของการแสดงบทบาทสมมุติ ในการเขียนการบันทึกนี้ไม่มีการเจาะจงไปด้านใดด้านหนึ่ง แต่สามารถเขียนอธิบายได้หลายๆด้านรวมกัน เป็นการสังเกตและบันทึกถึงกระบวนการขั้นตอนของพฤติกรรมที่เกิดขึ้น
      ซึ่งที่นักศึกษาได้ส่งงานมาจะเป็นแบบบันทึกระเบียนพฤติการณ์ทั้งสิ้น อาจารย์ได้อ่านงานและบอกว่าส่วนมากนักศึกษาเขียนออกมาได้โอเค เริ่มที่จะเข้าใจบ้างแล้ว แต่อาจารย์ได้เน้นย้ำในเรื่องของการบันทึกที่ตรงประเด็น สังเกตอะไรให้เน้นตรงนั้นเป็นหลัก นักศึกษาบางคนยังเขียนและอธิบายออกมากว้างเกินไป ให้ใส่รายละเอียดของพฤติกรรมนั้นให้แคบลงกว่านี้ อะไรที่เราไม่ได้สังเกตไม่ต้องอธิบายรายละเอียดมาก 
        สุดท้ายอาจารย์ได้อธิบายเพิ่มเติมในเรื่องการสังเกตพฤติกรรมเด็กแบบต่อเนื่องอีกครั้ง ตั้งประเด็นหรือพฤติกรรมที่จะทำการสังสังเกตซึ่งต้องเป็นประเด็นเดียวกันทั้ง 5 เหตุการณ์ แล้วนำมาประติดประต่อกันนั่นเอง 


วันศุกร์ที่ 10 เมษายน พ.ศ. 2563

บันทึกการเรียนรู้ครั้งที่ 14







บันทึกการเรียนรู้ครั้งที่ 14
วันศุกร์ ที่ 10 เมษายน 2563


         เนื้อหาที่เรียน
         คาบนี้อาจารย์ได้จัดการเรียนการสอนผ่านโปรแกรม Zoom อาจารย์ได้พูดคุยทักทายกับนักศึกษาเสร็จแล้วก็ได้ถามไถ่ความคืบหน้าของการสังเกตพฤติกรรม และอธิบายรายละเอียดเรื่องงานที่มอบหมายได้ชัดเจนมากขึ้น ซึ่งอาจารย์คาดว่านักศึกษาส่วนมากยังไม่เข้าใจในการทำแบบสังเกตพฤติกรรมดีนัก ทั้งนี้อาจารย์ได้เปิดโอกาสให้นักศึกษาได้ถามข้อสงสัยเกี่ยวกับงานด้วย


วันศุกร์ที่ 3 เมษายน พ.ศ. 2563

บันทึกการเรียนรู้ครั้งที่ 13






บันทึกการเรียนรู้ครั้งที่ 13
วันศุกร์ ที่ 3 เมษายน 2563


        เนื้อหาที่เรียน
            คาบนี้ยังมีการจัดการเรียนการสอนออนไลน์เช่นเดิม อาจารย์ได้ไลฟ์สดผ่านเฟสบุ๊ก พูดคุยและมอบหมายงานคือทำการสังเกตพฤติกรรมเด็กปฐมวัยแต่เนื่องจากสถานการณ์โควิดยังไม่ดีขึ้น จึงต้องเปลี่ยนรูปแบบจากเดิมที่ต้องสังเกตเด็กที่โรงเรียนสาธิต มาเป็นการสังเกตผ่านเฟสบุ๊กแทน ซึ่งเด็กๆที่จะถูกสังเกตนั้นคือลูกสาวของครูเหมี่ยวเพื่อนของอาจารย์นั่นเอง ครูเหมี่ยวจะทำการไลฟ์สดเรื่องราวของลูกๆ การทำกิจกรรมต่างๆ ให้นักศึกษาได้เข้ามาทำการสังเกตกัน ซึ่งให้นักศึกษาสามารถเลือกสังเกตพฤติกรรมได้ 1 คน 
         อาจารย์ได้กำหนดแบบสังเกตพฤติกรรมเด็กปฐมวัยให้ทั้งหมด 4 แบบ 
           1.แบบสังเกตพฤติการณ์ : สังเกตทั้งหมด 5 ครั้งไม่ซ้ำกัน

           2.แบบสังเกตพฤติกรรมอย่างต่อเนื่อง : สังเกตอย่างต่อเนื่อง 5 เหตุการณ์ไม่ซ้ำกัน

          3.แบบบันทึกการสังเกตพฤติกรรม : สังเกตโดยรวม 1 ครั้ง 

          4.แบบตรวจสอบรายการ : จะเป็นบทสรุปของการสังเกตทั้งหมด

      โดยอาจารย์ได้ให้ข้อมูลที่เกี่ยวกับเด็กๆ ดังนี้
         1.อัสมี่ เกิด5กันยายน2557 อายุ5ปี7เดือน  (อัสมี่จะเป็นเด็กค่อนข้างจะเงียบ อารมณ์ เรียกร้อง โมโห แรง)
         2.มีอา เกิด25ธันวาคม2558อายุ 4ปี4เดือน (มีอาจะเป็นประมาณเป็นเด็กมีสมาธิในการทำงาน ตั้งใจ แต่อย่าไปแหย่ ไปแกล้งเทอนะ โมโหร้าย)
         3.นาดา เกิด6สิงหาคม 2560อายุ2ปี8เดือน (นาดาเอาแต่ใจตัวเอง ที่บ้านตามใจเยอะ)






วันศุกร์ที่ 27 มีนาคม พ.ศ. 2563

บันทึกการเรียนรู้ครั้งที่ 12








บันทึกการเรียนรู้ครั้งที่ 12
วันศุกร์ ที่ 27 มีนาคม 2563






        เนื้อหาที่เรียน 
           คาบนี้อาจารย์ได้ไลฟ์สดผ่านเฟสบุ๊ก สอนหัวข้อเรื่อง ปัญหาพัฒนาการและพฤติกรรมเด็กปฐมวัย โดยสามารถสรุปเนื้อได้ดังนี้ 

        ปัจจัยที่มีผลต่อพฤติกรรมเด็ก 
           1. สภาพแวดล้อม 
           2. โรงเรียน 
           3. บ้าน 

        ปัจจัยที่มีอิทธิพลต่อการดูแลเด็ก
          - พ่อแม่
          - จิตวิทยาการเลี้ยงดู
          - ความรู้เกี่ยวกับวิธีการดูแลเด็ก
          - การเลี้ยงดูเด็กที่ผิดปกติ
          - ความผูกพันและวิธีการดูแลที่เหมาะสม 

       หลักสังเกตว่าพฤติกรรมใดเป็นปัญหาพิจารณาได้จาก 
          1. อายุและเกณฑ์ปกติของพัฒนาการ 
          2. ชนิดของพฤติกรรม 
          3. ความบ่อยหรือความถี่ของพฤติกรรม 
          4. ความรุนแรงที่แสดงออก 
          5. ที่ความอดทนของพ่อแม่ ครู ผู้ดูแลเด็ก

       พฤติกรรมของเด็ก 
         เด็กพูดปด มีวิธีแก้ไขคือ พ่อแม่ควรทำตัวเป็นแบบอย่างที่ดีให้กับเด็ก

         เด็กเล่นอวัยวะเพศ พฤติกรรมนี้จะพบบ่อยในช่วงอายุ 3-5 ปี 
            สาเหตุ : เหงา ว้าเหว่ กังวล ว่างเกินไป 
            การดูแลแก้ไข : อธิบายให้พ่อแม่เข้าใจว่าไม่เป็นอันตรายและไม่ใช่ความผิดปกติทางเพศ. ไม่ควรดุด่าหรือลงโทษ แก้ไขที่สาเหตุหลีกเลี่ยงสิ่งที่มากระตุ้นต่างๆและเบี่ยงเบนความสนใจ

          เด็กดื้อ 
             สาเหตุ : การเลี้ยงดูเด็กที่ไม่เหมาะสม 
             การดูแลแก้ไข : ยอมรับลักษณะเด็กตามวัย พูดกับเด็กให้ชัดเจนเข้าใจง่ายไม่บ่นพร่ำเพื่อ ไม่ใช้อารมณ์เอาชนะ ปรับพฤติกรรมการเลี้ยงดูให้เหมาะสมไม่เข้มงวดและไม่ปล่อยปะละเลย

         เด็กก้าวร้าว 
             สาเหตุ : ปัจจัยทางด้านครอบครัว การเลี้ยงดู
             การดูแลแก้ไข : สังเกตและแก้ไขตอนที่เริ่มจะเป็น ไม่ให้เด็กทำลายสิ่งต่างๆรอบตัว หรือทำลายข้าวของฝึกฝนให้เด็กรู้จักควบคุมตนเอง ไม่ลงโทษโดยการตี ห้ามเด็กทุกครั้งเวลามีพฤติกรรมก้าวร้าว ไม่แสดงพฤติกรรมก้าวร้าวให้เด็กเห็น และระมัดระวังให้เด็กอ่านหรือดูสื่อต่างๆ

         เด็กเบื่ออาหาร 
              สาเหตุ : การเปลี่ยนแปลงทางด้านร่างกาย และความเป็นตัวเองมากขึ้น 
              การดูแลแก้ไข : ตรวจสอบร่างกายเด็กให้อยู่ในเกณฑ์มาตรฐาน ไม่ควรให้เด็กทำกิจกรรมอื่นร่วมกับการกินข้าว

        เด็กร้องกลั้นหายใจ 
            การดูแลแก้ไข : หลีกเลี่ยงเหตุกระตุ้นที่ทำให้เด็กโกรธแต่ไม่ใช่ตามใจและใช้วิธีเบี่ยงเบนความสนใจ

        เด็กร้องอาละวาด : พบบ่อยในช่วงอายุ 2-5 ปี
            การดูแลแก้ไข : หลีกเลี่ยงการยั่วให้โกรธหรือขัดใจเบี่ยงเบนความสนใจโดยใช้วิธีอธิบายสั้นๆไม่ตามใจในสิ่งที่เด็กเรียกร้อง

         เด็กดูดนิ้ว 
            ผลเสียจากการดูดนิ้วคือปัญหาทางฟัน และการเกิดภาวะผิดรูปของนิ้ว 
              การดูแลแก้ไข : ใช้วิธีการเบี่ยงเบนความสนใจ และควรมองหาที่สาเหตุมากกว่าพฤติกรรมการดูดนิ้ว พร้อมทั้งให้คำชื่นชมเมื่อเด็กไม่ดูดนิ้ว

         เด็กขี้อาย 
             สาเหตุ : ทัศนคติการเลี้ยงดู กรรมพันธุ์ 
             การดูแลแก้ไข : ให้เด็กเข้าร่วมกลุ่มและเล่นหรือทำกิจกรรมกับเด็กอื่นตั้งแต่อายุ 1 ถึง 2 ปี เปิดโอกาสให้เด็กได้ช่วยเหลือตนเอง

         เด็กไม่ยอมนอน 
            การดูแลแก้ไข : สร้างสุขนิสัยการนอนที่ดีให้กับเด็ก ให้เด็กมีกิจกรรมที่เหมาะสมในตอนกลางวัน

         เด็กพูดช้า 
            สาเหตุ : การได้ยินผิดปกติ ปัญญาอ่อน สมองพิการ ออทิซึม 
            การดูแลแก้ไข : สร้างโอกาสให้เด็กได้เรียนรู้เรื่องภาษา พยายามพูดให้ชัดเจน แล้วเป็นผู้ฟังที่ดีให้กับเด็ก




วันศุกร์ที่ 20 มีนาคม พ.ศ. 2563

บันทึกการเรียนรู้ครั้งที่ 11






บันทึกการเรียนรู้ครั้งที่ 11
วันศุกร์ ที่ 20 มีนาคม 2563

         เนื้อหาที่เรียน
            คาบนี้ได้มีการจัดการเรียนการสอบแบบออนไลน์ เนื่องจากสถานการณ์ฉุกเฉินโควิด 19 ในช่วงนี้จึงไม่สามารถที่จะเรียนตามปกติได้ โดยอาจารย์ได้ทำการไลฟ์สดผ่านเฟสบุ๊ก ซึ่งคาบนี้จึงไม่ได้มีอะไรมาก อาจารย์ได้ชี้แจงรายละเอียดการเรียนในครั้งต่อๆไป และเชคชื่อพบปะพูดคุยกับนักศึกษากับสถานการณ์ที่เกิดขึ้นในตอนนี้ 






วันศุกร์ที่ 13 มีนาคม พ.ศ. 2563

บันทึกการเรียนรู้ครั้งที่ 10






บันทึกการเรียนรู้ครั้งที่ 10
วันศุกร์ ที่ 13 มีนาคม 2563


               เนื้อหาที่เรียน
                 คาบนี้อาจารย์ได้ให้นักศึกษาแต่ละกลุ่มนำเสนอวิจัยที่ได้ไปศึกษาค้นคว้ามา ซึ่งกลุ่มของฉันสามารถสรุปวิเคราะห์วิจัยได้ดังนี้

    งานวิจัยเรื่อง : ผลการจัดการเรียนรู้แบบเด็กนักวิจัยที่มีต่อมนุษยสัมพันธ์ของเด็กปฐมวัย

การศึกษาระดับ : มหาบัณฑิตสาขาการศึกษาปฐมวัย

มหาวิทยาลัย : มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ

ชื่อผู้วิจัย : ลักคณา ทัศวดี

ปีการศึกษา : ปี2555

ความสำคัญและความเป็นมาของปัญหาการวิจัย 
       ประเด็นที่ 1 : จัดกิจกรรมการเรียนการสอนให้สอดคล้องกับพฤติกรรมของเด็กปฐมวัย
       ประเด็นที่ 2 : ใช้เป็นข้อมูลเบื้องต้นสำหรับครูและผู้ที่เกี่ยวข้องกับการศึกษาปฐมวัย

   วัตถุประสงค์ของการวิจัย
- เพื่อศึกษาระดับพฤติกรรมการมีมนุษยสัมพันธ์ของเด็กปฐมวัย
- เพื่อเปรียบเทียบการเปลี่ยนแปลงพฤติกรรมการมีมนุษยสัมพันธ์ของเด็กปฐมวัย

ประโยชน์ที่คาดว่าจะได้รับ
       - เด็กได้มีพัฒนาการด้านมนุษยสัมพันธ์ที่พฤติกรรมที่ดีขึ้นตามลำดับ
- เด็กสามารถอยู่กับสังคมและผู้อื่นได้อย่างมีความสุข

ขอบเขตของการศึกษาวิจัย
       - ประชากรที่ใช้ในการวิจัย
ประชากรที่ใช้ในการศึกษาครั้งนี้ เด็กปฐมวัย ชายหญิง อายุ5-6 ปี ที่กำลังศึกษา อยู่ในชั้นปฐมวัยปีที่ 2 ภาคเรียนที่1 ปีการศึกษา 2554 จำนวน 44 คน 2 ห้องเรียนของโรงเรียนสาธิตปฐมวัย มหาวิทยาลัยราชภัฏพระนครศรีอยุธยา
- กลุ่มตัวอย่างที่ใช้ในการวิจัย กลุ่มตัวอย่างที่ใช้ในการศึกษาครั้งนี้ เด็กปฐมวัย ชายหญิง อายุ5-6 ปี ที่กำลังศึกษา อยู่ในชั้นปฐมวัยปีที่ 2 /1ภาคเรียนที่1 ปีการศึกษา 2554 โรงเรียนสาธิตปฐมวัย มหาวิทยาลัยราชภัฏพระนครศรีอยุธยา เป็นการเลือกแบบเจาะจง จำนวน 1 ห้องเรียน จำนวน 22 คน 
   ตัวแปรที่ใช้ในการวิจัย
      ตัวแปรอิสระ คือ การจัดการเรียนรู้แบบเด็กนักวิจัย
ตัวแปรตาม คือ มนุษยสัมพันธ์
1.การร่วมมือทำงาน
2.การทำงานกลุ่ม
3.การช่วยเหลือ
4.การแบ่งปัน

   นิยามศัพท์เฉพาะ 
     1.เด็กปฐมวัย หมายถึง นักเรียนชาย-หญิง 5-6 ปี
2.มนุษยสัมพันธ์ หมายถึง พฤติกรรรมการแสดงออกของเด็กปฐมวันที่มีปฏิสัมพันธ์ทางสังคม 4 ด้าน ความร่วมมือ ด้านการทำงานกลุ่ม ด้านการช่วยเหลือ และการแบ่งปัน 3.การจัดการเรียนรู้แบบเด็กนักวิจัย หมายถึง การจัดการเรียนรู้ที่เน้นเด็กเป็นสำคัญ

  สมมุติฐานการวิจัย
    เด็กปฐมวัยที่ได้รับการจัดการเรียนรู้แบบเด็กนักวิจัยมีการเปลี่ยนแปลงพฤติกรรมการมีมนุษยสัมพันธ์ที่สูงขึ้น

  งานวิจัยนี้นำแนวคิดทฤษฏีทางการศึกษาพฤติกรรมใดมาใช้บ้าง

มาสโลว์ นักจิตวิทยา ชาวอเมริกันได้ศึกษาความต้องการของมนุษย์และได้จัดลำดับความต้องการของคือมนุษย์ ไว้ 7 ลำดับ ดังนี้
1.ความต้องการด้านร่างกาย
2.ความต้องการความปลอดภัยมั่งคง 3.ความต้องการทางด้านสังคม 4.ความต้องการยกย่องสรรเสริญ 5.ความต้องการรู้และเข้า 6.ความต้องการสุนทรียะ 7.ความต้องการสร้างความประจักษ์

   วิธีดำเนินการวิจัย
    ประชากร
ประชากรที่ใช้ในการศึกษาครั้งนี้ เด็กปฐมวัย ชายหญิง อายุ5-6 ปี ที่กำลังศึกษา อยู่ในชั้นปฐมวัยปีที่ 2 ภาคเรียนที่1 ปีการศึกษา 2554 จำนวน 44 คน 2 ห้องเรียนของโรงเรียนสาธิตปฐมวัย มหาวิทยาลัยราชภัฏพระนครศรีอยุธยา
กลุ่มตัวอย่าง กลุ่มตัวอย่างที่ใช้ในการศึกษาครั้งนี้ เด็กปฐมวัย ชายหญิง อายุ5-6 ปี ที่กำลังศึกษา อยู่ในชั้นปฐมวัยปีที่ 2 /1ภาคเรียนที่1 ปีการศึกษา 2554  โรงเรียนสาธิตปฐมวัย มหาวิทยาลัยราชภัฏพระนครศรีอยุธยา เป็นการเลือกแบบเจาะจง จำนวน 1 ห้องเรียน จำนวน 22 คน 

   เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัย
      1. แผนการจัดการเรียนรู้แบบเด็กนักวิจัย
2. แบบสังเกตพฤติกรรมการมีมนุษยสัมพันธ์ของเด็กปฐมวัย

การดำเนินการวิจัย
     ในการวิจัยครั้งนี้ ผู้วิจัยได้ดำเนินการตามขั้นตอน ดังนี้
1. กำหนดประชากรและการสุ่มกลุ่มตัวอย่าง 2. เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัย 3. การสร้างและการหาคุรภาพของเครื่องมือ 4. แบบแผนการทดลองและวิธีการดำเนินงาน 5. การเก็บรวบรวมข้อมูล 6. การวิเคราะห์ข้อมูลและสถิติที่ใช้ในการวิเคราะห์ข้อมูล

การวิเคราะห์ข้อมูลและสถิติที่ใช้ในการวิเคราะห์ข้อมูล
1.หาความเที่ยงตรงเชิงเนื้อหาของแบบสังเกตพฤติกรรมมีมนุษยสัมพันธ์ของเด็กปฐมวัย
2.การวิเคราะห์ข้อคำถามรายข้อเพื่อหาค่าอำนาจจำแนกแบบสังเกตพฤติกรรมการมีมนุษยสัมพันธ์ของเด็กปฐมวัย
3.หาความเชื่อมั่นของแบบพฤติกรรมการมีมนุษยสัมพันธ์ของเด็กปฐมวัย
4.หาคะแนนเฉลี่ยและค่าเบี่ยงเบนมาตรฐาน
5.เปรียบเทียบคะแนนความแตกต่างของคะแนนเฉลี่ยก่อน ระหว่างทำการทดลอง และหลังการทดลอง

สรุปผลการวิจัย
      1. ระดับพฤติกรรมการมีมนุษยสัมพันธ์ของเด็กปฐมวัยโดยรวมมีพฤติกรรมการมีมนุษย์สัมพันธ์ก่อนและระหว่างทดสอบเด็กแสดงพฤติกรรมมีมนุษย์สัมพันธ์ด้วยตนเองบางครั้ง พฤติกรรมการมีมนุษยสัมพันธ์ รายด้าน คือด้านการร่วมมือ ด้านการทำงานกลุ่ม ด้านการช่วยเหลือ และด้านการแบ่งปัน ก่อนการทดลองเด็กแสดงพฤติกรรมการมีมนุษยสัมพันธ์ด้วยตนเองบางครั้งทุกด้านยกเว้นการแบ่งปัน เด็กแสดงพฤติกรรมการมีมนุษยสัมพันธ์โดยเพื่อน ครูบอกหรือขอร้องให้ร่วมมือระหว่างการทดลองเด็กแสดงพฤติกรรมการมีมนุษยสัมพันธ์ด้วยตนเองบางครั้งทุกด้านส่วนหลังการทดลองเด็กแสดงพฤติกรรมการมีมนุษยสัมพันธ์ ตัวตนเองทุกครั้งทุกด้าน
2. ผลการเปรียบเทียบพฤติกรรมการมีมนุษยสัมพันธ์พบว่า พฤติกรรมการมีมนุษยสัมพันธ์โดยรวม ก่อน ระหว่าง และหลังทดลองมีค่าเปลี่ยนแปลงมากขึ้นส่งผลต่อพฤติกรรมการมีมนุษยสัมพันธ์อยู่ในระดับร้อยละ 86 ส่วนพฤติกรรมการมีมนุษยสัมพันธ์รายด้าน คือด้านการร่วมมือ ด้านการทำงานกลุ่ม ด้านการช่วยเหลือ และด้านการแบ่งปันพบว่ามีค่าเปลี่ยนแปลงมากขึ้น การทดลองครั้งนี้ส่งผลต่อพฤติกรรม การมีมนุษยสัมพันธ์รายด้าน อยู่ในระดับร้อยละ 58 78 84 และ 80 ตามลำดับ

ข้อเสนอแนะทั่วไป
     1. การจัดการเรียนรู้แบบเด็กนักวิจัยครูต้องจัดกิจกรรมที่เอื้อให้เด็กได้ค้นหาคำตอบด้วยตนเองตามความสนใจ
2. ควรเปิดโอกาสให้เด็กทำงานร่วมกันเป็นกลุ่มให้มากเพื่อสร้างมนุษยสัมพันธ์ต่อกัน 3. ในการจัดกิจกรรมต่างๆครูควรสังเกตดูความสนใจของเด็กจะนำความสนใจของเด็กมาจัดกิจกรรมเพื่อสืบค้นต่อไป 4. สามารถจัดการเรียนรู้ได้ทุกสถานที่ เช่นห้องเรียนห้องสมุด สวนพืชในโรงเรียน

ภาคผนวก
ภาคผนวก ก
●คู่มือการใช้แบบสังเกตพฤติกรรมการมีมนุษยสัมพันธ์ของเด็กปฐมวัย ●แบบสังเกตพฤติกรรมการมีมนุษยสัมพันธ์ของเด็กปฐมวัย ภาคผนวก ข ●งั้นแหละคู่มือการใช้แผนการจัดกิจกรรมและการเรียนรู้แบบเด็กนักวิจัย ●แผนการจัดกิจกรรมการเรียนรู้แบบเด็กนักวิจัย ภาคผนวก ค ●ภาพกิจกรรมการจัดการเรียนรู้แบบเด็กนักวิจัยเรื่องเรือน้อย ภาคผนวก ง ●ตารางการหาค่าดัชนีความสอดคล้องระหว่างพฤติกรรมกับจุดประสงค์ ioc

เอกสารอ้างอิง / บรรณานุกรม
     จารุวรรณ เพ็ญสุข. (2533). การศึกษาผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนและมนุษสัมพันธ์ของนักเรียน
ช้ันมัธยมศึกษาปีที่ 1 ที่เรียนวิชาสังคมศึกษาด้วยวิธีสอนแบบการเรียนเป็นทีมที่จัดกิจกรรม ด้วยวิรีการใช้กรณีตัวอย่างกับการสอนตามคู่มือครู.ปริญญานิพนธ์ กศ.ม.กรุงเทพฯ: บัณฑิตวิทยาลัย มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ. ถ่ายเอกสาร.สิ้นสุดการสนทนาผ่านแชทพิมพ์ข้อความ...

   สะท้อนองค์ความรู้ที่ได้จากวิจัย
     1.ได้เรียนรู้พฤติกรรมและการเปลี่ยนแปลงในด้านมนุษยสัมพันธ์ของเด็ก
2.ได้ศึกษาพฤติกรรมก่อนหลัง วิจัยเรื่อง ผลการจัดการเรียนรู้แบบเด็กนักวิจัย ที่มีต่อมนุษยสัมพันธ์ของเด็กปฐมวัย








วันศุกร์ที่ 6 มีนาคม พ.ศ. 2563

บันทึกการเรียนรู้ครั้งที่ 9







บันทึกการเรียนรู้ครั้งที่ 9
วันศุกร์ ที่ 6 มีนาคม 2563


        คาบนี้อาจารย์ได้นัดสอบกลางภาค ซึ่งเป็นการสอบนอกตาราง การสอบครั้งนีัเป็นการสอบรวมกันของนักศึกษาทั้ง 2 เซก เมื่อทำข้อสอบเสร็จเรียบร้อย อาจารย์ได้ให้ทำการตรวจด้วยตนเองและทราบคะแนนสอบทันที 



วันศุกร์ที่ 28 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2563

บันทึกการเรียนรู้ครั้งที่ 8




รูปภาพที่เกี่ยวข้อง

บันทึกการเรียนรู้ครั้งที่ 8



ไม่มีการจัดการเรียนการสอน เนื่องจากเป็นสัปดาห์สอบกลางภาคที่ 2

วันที่ 26 กุมภาพันธ์ - 3 มีนาคม 2563


วันศุกร์ที่ 21 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2563

บันทึกการเรียนรู้ครั้งที่ 7







บันทึกการเรียนรู้ครั้งที่ 7
วันศุกร์ ที่ 21 กุมภาพันธ์ 2563



             คาบนี้ไม่มีการจัดการเรียนการสอน เนื่องจากอาจารย์ป่วย จึงได้มอบหมายงานให้นักศึกษาได้ไปค้นคว้าหาความรู้นอกห้องเรียน โดยให้นักศึกษาแบ่งกลุ่มช่วยกันค้นคว้าศึกษาวิจัยเกี่ยวพฤติกรรมเด็กปฐมวัย และให้สรุปวิเคราะห์เนื้อหาวิจัยเพื่อนำเสนอในคาบเรียนถัดไป



วันศุกร์ที่ 14 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2563

บันทึกการเรียนรู้ครั้งที่ 6





ผลการค้นหารูปภาพสำหรับ รูปการ์ตูนเด็กๆ

บันทึกการเรียนรู้ครั้งที่ 6
วันศุกร์ ที่ 14 กุมภาพันธ์ 2563


         เนื้อหาที่เรียน
         การเรียนการสอนในวันนี้อาจารย์ให้นำเสนอบทความของตัวเองและของเพื่อน นำเสนอเสร็จให้เลือกบทความของเพื่อนมา4คนและสรุปพร้อมกับของตัวเองด้วยโดยห้ามซ้ำเรื่องกัน

        สรุปบทความ

          บทความของตัวเองเรื่อง ฝึกลูกพูดสะท้อนอารมณ์ ลดปัญหาพฤติกรรม

ฝึกลูกพูดสะท้อนอารมณ์ ลดปัญหาพฤติกรรม

        เด็กพยายามสื่อสารกับบุคคลรอบตัวตั้งแต่แรกเกิดในระยะที่พูดไม่ได้ จะใช้วิธีการสื่อสารด้วยท่าทาง เช่น ร้องไห้ หัวเราะ ส่งเสียง แต่เมื่อพัฒนาการของสมองดีขึ้นจะเริ่มพูดคำที่มีความหมาย เป็นคำเดี่ยวได้ตั้งแต่ประมาณ 1 ขวบถึง 1ขวบครึ่ง หลังจากนั้นจะมีการพัฒนาการทางภาษาดีขึ้นเรื่อยๆ และพัฒนาคำศัพท์คำเดี่ยวได้มากขึ้น จะเริ่มพูดเป็นวลีสั้นๆที่อายุประมาณ 2 ขวบ ก่อนจะพัฒนาเป็นประโยคที่สมบรูณ์
เทคนิค ฝึกลูกพูดสะท้อนอารมณ์
        การฝึกเด็กเล็กจนถึงวัยอนุบาล ควรเน้นในการสอนคำศัพท์เรื่องอารมณ์ให้เด็กสื่อสารออกมาเป็นคำพูด เช่น เมื่อเด็กถูกขัดใจแล้วตีคนอื่น พ่อแม่จะต้องหยุดพฤติกรรมไม่พึงประสงค์ก่อนคือ จับมือแน่นๆ บอกว่าไม่ตี ไม่โกรธ เป็นต้น เด็กจะเริ่มเชื่อมโยงคำว่า "โกรธ" หรือ "เสียใจ" กับอารมณ์ภายในตัวเอง เป้าหมายคือ ให้เด็กสามารถพัฒนาจนถึงจุดที่ โกรธ แล้วบอกว่า "หนูโกรธแล้วนะ"  "หนูเสียใจ"  "หนูไม่ชอบ" เป็นต้น ซึ่งหากเด็กสามารถสื่อสารออกมาเป็นภาษาได้ดี พ่อแม่จะบอกว่าจะสามรถควบคุมพฤติกรรมเด็กได้ดีขึ้น สามารถพูดคุยต่อได้ว่า หนูโกรธเรื่องอะไร เสียใจเรื่องอะไร ไม่ชอบใจเรื่องอะไร บอกซิแล้วชวนคุยเพื่อแก้ปัญหา   ในกรณีที่เด็กโตขึ้น แล้วมีปัญหาด้านอารมณ์รุนแรง หงุดหงิด โกรธง่าย บางครั้งอาจแสดงออกเป็นพฤติกรรมที่ก้าวร้าว ก้าวร้าวทางวาจาหรือพฤติกรรมรุนแรง เช่น ตีคนอื่น ขว้างของ ผู้ใหญ่ต้องไม่ปล่อยปละละเลย การพูดคุยกับเด็กที่มีปัญหาด้านอารมณ์พฤติกรรมดังกล่าวมีความสำคัญมาก ประการแรกพ่อแม่เองต้องเข้าใจว่า "ความโกรธเป็นเรื่องปกติ" ใครๆ ก็เคยมีอารมณ์โกรธกันทั้งนั้น ดังนั้นควรสื่อสารกับเด็กว่า "การที่หนูโกรธไม่ใช่ความผิด" แต่สิ่งที่ไม่ดียอมรับไม่ได้ คือ การแสดงออกด้านพฤติกรรมที่ไม่เหมาะสม "การสะท้อนอารมณ์" เช่นพูดให้เด็กฟังว่าตอนนี้หนูกำลังโกรธนะ เพื่อให้เด็กรู้ว่า ตัวเองกำลังโกรธ หลังจากนั้นให้ต่อด้วยการให้เด็กได้ฝึกสงบตัวเองลง เช่นการให้เข้ามุมสงบ หายใจเข้าออกลึกๆ นับเลขช้าๆ ให้ค่อยๆผ่อนคลาย


       บทความของนางสาวพนิตรา แรงโสม

         เรื่องลูกชอบเล่นคนเดียว ไม่ชอบเข้าสังคม ... ทำอย่างไรดี

ลูกชอบเล่นคนเดียว ไม่ชอบเข้าสังคม ... ทำอย่างไรดี : สถาบันสุขภาพ ...

        มีเด็กจำนวนไม่น้อยที่ช่างพูดช่างคุยเวลาอยู่บ้าน แต่กลับกลายเป็นเด็กเก็บตัว ไม่ค่อยพูดไม่ค่อยจาเมื่อเวลาอยู่กับเพื่อน ๆ บางครั้งเมื่อคุณครูรายงานพฤติกรรมเวลาที่ลูกอยู่ที่โรงเรียนให้ฟัง คุณพ่อคุณแม่ก็ยิ่งแปลกใจ เพราะพฤติกรรมของลูกแตกต่างกับเวลาอยู่ที่บ้านราวกับคนละคน ทำให้คุณพ่อคุณแม่เกิดความกังวลใจว่าลูกจะเป็นเด็กขี้อายมากเกินไป หรืออาจจะเข้ากับเพื่อน ๆ ไม่ได้เมื่อโตขึ้น ในความเป็นจริงแล้วการที่เด็กบางคนไม่อยากเข้าสังคม หรือไม่อยากเล่นกับเพื่อน ๆ ไม่ได้เกิดจากความขี้อายหรือความไม่กล้าแสดงออกเท่านั้น บางครั้งอาจเกิดจากเหตุผลอื่น ๆ เช่น เด็กแค่ไม่สนใจกิจกรรมกลุ่มในขณะนั้น กำลังติดใจของเล่นในมือ หรือรู้สึกไม่สบายกับใจกับสถานการณ์บางอย่างที่ไม่คุ้นเคย แต่ถ้าคุณพ่อคุณแม่หรือคุณครูอยากให้เด็กรู้จักเล่นกับเพื่อน ๆ ร่วมทำกิจกรรมกับคนอื่น ๆ และปรับตัวได้เร็วก็ต้องช่วยกันปรับเปลี่ยนพฤติกรรมของเด็กอย่างค่อยเป็นค่อยไปด้วยวิธีดังต่อไปนี้

   💙 หาสาเหตุแล้วแก้ให้ถูกจุด

   💚เด็กชินกับการเล่นคนเดียว

   💛พาลูกไปร่วมกิจกรรมกับเด็กคนอื่นบ่อย ๆ

   💜คุณพ่อคุณแม่ต้องหาเวลาทำกิจกรรมร่วมกับลูกบ้าง

   💖ปรึกษาแพทย์และนักจิตวิทยาเด็ก


        บทความของนายณัฐวุฒิ บุรินทร์สุวรรณ

          เรื่องวิธีแก้ปัญหาลูกงอแงไม่อยากไปโรงเรียน


   😀คุณพ่อคุณแม่ไม่ควรแสดงอาการวิตกกังวล แต่ให้นิ่ง ๆ แสดงออกอย่างมั่นคงและอ่อนโยน ให้ลูกรู้ว่านี่ไม่ใช่เรื่องใหญ่หรือเรื่องที่น่ากลัวอะไร

   😁คุณพ่อคุณแม่ควรไปรับส่งลูกด้วยตัวเอง เพื่อให้เขารู้สึกมั่นคง ปลอดภัย

   😄คุณพ่อคุณแม่อาจชวนลูกคุยให้เขารู้สึกผ่อนคลาย ขณะแต่งตัวไปโรงเรียน โดยอาจบอกลูกถึงเหตุผลที่ต้องไปโรงเรียนให้เด็ก ๆ ทำความเข้าใจ

   😍เมื่อไปถึงโรงเรียนแล้ว คุณพ่อคุณแม่ควรบอกเวลาที่จะมารับเขาให้ชัดเจน ด้วยน้ำเสียงมั่นคง และควรมาตามสัญญาเสมอ

    อาการกลัวโรงเรียนของเด็ก ๆ จะค่อย ๆ หมดไปได้เองเมื่อเด็ก ๆ โตขึ้น เด็กบางคนอาจชอบและมีความสุขในการไปโรงเรียนหลังจากที่เขาได้เรียนรู้ และได้รับรู้ว่าคุณพ่อคุณแม่พร้อมอยู่เคียงข้างเขาเสมอ อย่าลืมลองเอาคำแนะนำเหล่านี้ไปใช้แก้ปัญหาลูกร้องไห้งอแงไม่อยากไปโรงเรียนองลูกงอแงไม่อยากไปโรงเรียน คุณพ่อคุณแม่ทำอย่างไรดี


        บทความของนางสาว วรรณกานต์ บุญเหมาะ

           เรื่องโรคพฤติกรรมดื้อต่อต้าน? พ่อแม่ต้องพาไปพบแพทย์เพื่อบำบัด


        ผลสำรวจของกรมสุขภาพจิตในกลุ่มเด็กอายุ 13-17 ปี ครั้งล่าสุดในปี 2559 พบเด็กป่วยเป็นโรคดื้อต่อต้านร้อยละ 2 หรือมีประมาณ 80,000 คนทั่วประเทศ ในเด็กชายพบร้อยละ 2.3 เด็กหญิงร้อยละ 1.7 โรคนี้เกิดมาจากหลายสาเหตุร่วมกันทั้งตัวเด็กเองที่มีพื้นฐานเป็นเด็กอารมณ์ร้อน และสภาพแวดล้อมเช่น ความสัมพันธ์ในครอบครัวไม่ดี ใช้ความรุนแรง การตั้งกฎระเบียบที่ไม่สม่ำเสมอของพ่อแม่ที่น่าเป็นห่วงพบว่ายังมีพ่อแม่มีความเชื่อผิดๆ คิดว่าเด็กดื้อตามปกติ จึงไม่ได้พาไปรักษา แต่ให้การดูแลตามความเชื่อ คือ

   1.ปล่อยไปตามธรรมชาติ เด็กน่าจะดีขึ้นเอง

   2. ไม่ขัดใจลูก เพราะกลัวลูกจะเครียด กลัวลูกออกจากบ้าน

   3.ลงโทษรุนแรงเพื่อดัดนิสัย

   4.ส่งไปอยู่กับญาติ หรือส่งไปอยู่โรงเรียนประจำ เพื่อดัดนิสัย

   ความเชื่อทั้งหมดนี้ไม่ได้ช่วยให้พฤติกรรมของเด็กดีขึ้น แต่ล้วนทำให้พฤติกรรมดื้อต่อต้านแย่ลงไปอีก ขอให้รีบพาไปพบจิตแพทย์เด็กเพื่อตรวจประเมิน หรือโทรปรึกษาสายด่วนสุขภาพจิต 1323 ฟรีตลอด 24 ชั่วโมง แม้โรคนี้ยังไม่มียารักษาโดยตรง แต่สิ่งสำคัญที่สุดที่จะช่วยให้เด็กดีขึ้น คือการปรับแก้พฤติกรรมที่ไม่ดีของเด็กให้น้อยลง ซึ่งครอบครัวมีความสำคัญที่สุด โดยได้รับคำแนะนำจากทีมสหวิชาชีพ ในการปรับลดพฤติกรรมอย่างถูกวิธีและทำให้เด็กหายป่วย


        บทความของนางสาว พรพรรณ ศรีนาค

           เรื่อง พฤติกรรมก้าวร้าวเด็กปฐมวัย

พฤติกรรมก้าวร้าวเด็กปฐมวัย : สถาบันสุขภาพจิตเด็กและวัยรุ่นราชนครินทร์

"เด็กก้าวร้าว" พฤติกรรมตามวัยจริงหรือ?

         การแสดงความก้าวร้าวของเด็กเล็กอาจเกิดขึ้นได้ เช่น พูดจาหยาบคาย ต่อว่า ไม่เคารพผู้อื่น ทุบตี หยิก กัด ผลัก ขว้างปา ทำลายสิ่งของหรืออาจรุนแรงถึงขั้นทารุณกรรมสิ่งมีชีวิตให้บาดเจ็บหรือล้มตาย และนั่นคือจุดเริ่มต้นของการฝึกเด็กให้ละเมิดสิทธิผู้อื่นจนเกิดความเสียหาย ทางร่างกาย ทรัพย์สิน หรือทำให้ผู้อื่นกระทบกระเทือนจิตใจ

     1. สาเหตุทางชีวภาพ

     2. สภาพจิตใจของเด็ก

    3. การเลี้ยงดูภายในครอบครัว

    4. จากสภาพสังคม สิ่งแวดล้อม

     วิธีป้องกันและแก้ไข

     1. ผู้ใหญ่ต้องหยุดการกระทำอันก้าวร้าวของเด็กโดยทันที

     2. แนะนำทางออกอื่นให้เด็ก

    3. ไม่ควรตอบตกลง หรือต่อรองกันในขณะที่เด็กมีอารมณ์หรือพฤติกรรมก้าวร้าว

    4. ผู้ใหญ่ต้องระวังที่จะไม่มีอารมณ์ตอบโต้เด็ก หรือเอาชนะกัน

    5. การลงโทษเด็กไม่ควรใช้ความรุนแรง

    6. ฝึกให้เด็กรับผิดชอบต่อการกระทำที่ไม่เหมาะสมของตนเอง


         บทความของนางสาววิลัยพร ไชยสุระ

            เรื่องแก้ปัญหาเด็กเลือกกิน


      วิธีการ

       1. กินอาหารพร้อมหน้าพร้อมตาเวลาอาหารถือเป็นเวลาที่อบอุ่นสำหรับครอบครัว👦👩👱

       2. ควรกินอาหารเป็นเวลาตามมื้ออาหาร อย่างสม่ำเสมอจนเกิดความเคยชิน 😋

       3. จำกัดปริมาณให้พอเหมาะการเตรียมอาหารให้มีขนาดชิ้นเล็กพอดีคำ เคี้ยวง่าย ก็สำคัญ เพราะอาหารที่มีขนาดใหญ่เกินไป หรือปริมาณเยอะไป อาจทำให้เด็กไม่อยากกินเพราะกลัวกินไม่หมด😜

      4. ปรับเปลี่ยนเมนูบ้างการจะฝึกให้ลูกกินอาหารชนิดใหม่ ๆ ควรจะค่อย ๆ เริ่มทีละน้อย😀💪

      5. พ่อแม่ต้องเป็นตัวอย่างที่ดีให้ลูกเพราะลูกจะเลียนแบบพ่อแม่ทุกเรื่องแม้กระทั่งเรื่องกินก็เช่นกัน😫

     การที่เด็ก ๆ ได้รับอาหารที่เหมาะสมในแต่ละมื้อตามวัยเป็นสิ่งที่ผู้เลี้ยงดูต้องให้ความใส่ใจ เนื่องจากสารอาหารที่ครบถ้วนจะช่วยให้เด็กมีร่างกายเจริญเติบโต ระบบต่าง ๆ ในร่างกายมีความสมดุล ไม่มีอุปสรรคต่อการเรียนรู้ จึงทำให้เกิดพัฒนาการที่ดีด้วยเช่นกัน