วันศุกร์ที่ 28 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2563

บันทึกการเรียนรู้ครั้งที่ 8




รูปภาพที่เกี่ยวข้อง

บันทึกการเรียนรู้ครั้งที่ 8



ไม่มีการจัดการเรียนการสอน เนื่องจากเป็นสัปดาห์สอบกลางภาคที่ 2

วันที่ 26 กุมภาพันธ์ - 3 มีนาคม 2563


วันศุกร์ที่ 21 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2563

บันทึกการเรียนรู้ครั้งที่ 7







บันทึกการเรียนรู้ครั้งที่ 7
วันศุกร์ ที่ 21 กุมภาพันธ์ 2563



             คาบนี้ไม่มีการจัดการเรียนการสอน เนื่องจากอาจารย์ป่วย จึงได้มอบหมายงานให้นักศึกษาได้ไปค้นคว้าหาความรู้นอกห้องเรียน โดยให้นักศึกษาแบ่งกลุ่มช่วยกันค้นคว้าศึกษาวิจัยเกี่ยวพฤติกรรมเด็กปฐมวัย และให้สรุปวิเคราะห์เนื้อหาวิจัยเพื่อนำเสนอในคาบเรียนถัดไป



วันศุกร์ที่ 14 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2563

บันทึกการเรียนรู้ครั้งที่ 6





ผลการค้นหารูปภาพสำหรับ รูปการ์ตูนเด็กๆ

บันทึกการเรียนรู้ครั้งที่ 6
วันศุกร์ ที่ 14 กุมภาพันธ์ 2563


         เนื้อหาที่เรียน
         การเรียนการสอนในวันนี้อาจารย์ให้นำเสนอบทความของตัวเองและของเพื่อน นำเสนอเสร็จให้เลือกบทความของเพื่อนมา4คนและสรุปพร้อมกับของตัวเองด้วยโดยห้ามซ้ำเรื่องกัน

        สรุปบทความ

          บทความของตัวเองเรื่อง ฝึกลูกพูดสะท้อนอารมณ์ ลดปัญหาพฤติกรรม

ฝึกลูกพูดสะท้อนอารมณ์ ลดปัญหาพฤติกรรม

        เด็กพยายามสื่อสารกับบุคคลรอบตัวตั้งแต่แรกเกิดในระยะที่พูดไม่ได้ จะใช้วิธีการสื่อสารด้วยท่าทาง เช่น ร้องไห้ หัวเราะ ส่งเสียง แต่เมื่อพัฒนาการของสมองดีขึ้นจะเริ่มพูดคำที่มีความหมาย เป็นคำเดี่ยวได้ตั้งแต่ประมาณ 1 ขวบถึง 1ขวบครึ่ง หลังจากนั้นจะมีการพัฒนาการทางภาษาดีขึ้นเรื่อยๆ และพัฒนาคำศัพท์คำเดี่ยวได้มากขึ้น จะเริ่มพูดเป็นวลีสั้นๆที่อายุประมาณ 2 ขวบ ก่อนจะพัฒนาเป็นประโยคที่สมบรูณ์
เทคนิค ฝึกลูกพูดสะท้อนอารมณ์
        การฝึกเด็กเล็กจนถึงวัยอนุบาล ควรเน้นในการสอนคำศัพท์เรื่องอารมณ์ให้เด็กสื่อสารออกมาเป็นคำพูด เช่น เมื่อเด็กถูกขัดใจแล้วตีคนอื่น พ่อแม่จะต้องหยุดพฤติกรรมไม่พึงประสงค์ก่อนคือ จับมือแน่นๆ บอกว่าไม่ตี ไม่โกรธ เป็นต้น เด็กจะเริ่มเชื่อมโยงคำว่า "โกรธ" หรือ "เสียใจ" กับอารมณ์ภายในตัวเอง เป้าหมายคือ ให้เด็กสามารถพัฒนาจนถึงจุดที่ โกรธ แล้วบอกว่า "หนูโกรธแล้วนะ"  "หนูเสียใจ"  "หนูไม่ชอบ" เป็นต้น ซึ่งหากเด็กสามารถสื่อสารออกมาเป็นภาษาได้ดี พ่อแม่จะบอกว่าจะสามรถควบคุมพฤติกรรมเด็กได้ดีขึ้น สามารถพูดคุยต่อได้ว่า หนูโกรธเรื่องอะไร เสียใจเรื่องอะไร ไม่ชอบใจเรื่องอะไร บอกซิแล้วชวนคุยเพื่อแก้ปัญหา   ในกรณีที่เด็กโตขึ้น แล้วมีปัญหาด้านอารมณ์รุนแรง หงุดหงิด โกรธง่าย บางครั้งอาจแสดงออกเป็นพฤติกรรมที่ก้าวร้าว ก้าวร้าวทางวาจาหรือพฤติกรรมรุนแรง เช่น ตีคนอื่น ขว้างของ ผู้ใหญ่ต้องไม่ปล่อยปละละเลย การพูดคุยกับเด็กที่มีปัญหาด้านอารมณ์พฤติกรรมดังกล่าวมีความสำคัญมาก ประการแรกพ่อแม่เองต้องเข้าใจว่า "ความโกรธเป็นเรื่องปกติ" ใครๆ ก็เคยมีอารมณ์โกรธกันทั้งนั้น ดังนั้นควรสื่อสารกับเด็กว่า "การที่หนูโกรธไม่ใช่ความผิด" แต่สิ่งที่ไม่ดียอมรับไม่ได้ คือ การแสดงออกด้านพฤติกรรมที่ไม่เหมาะสม "การสะท้อนอารมณ์" เช่นพูดให้เด็กฟังว่าตอนนี้หนูกำลังโกรธนะ เพื่อให้เด็กรู้ว่า ตัวเองกำลังโกรธ หลังจากนั้นให้ต่อด้วยการให้เด็กได้ฝึกสงบตัวเองลง เช่นการให้เข้ามุมสงบ หายใจเข้าออกลึกๆ นับเลขช้าๆ ให้ค่อยๆผ่อนคลาย


       บทความของนางสาวพนิตรา แรงโสม

         เรื่องลูกชอบเล่นคนเดียว ไม่ชอบเข้าสังคม ... ทำอย่างไรดี

ลูกชอบเล่นคนเดียว ไม่ชอบเข้าสังคม ... ทำอย่างไรดี : สถาบันสุขภาพ ...

        มีเด็กจำนวนไม่น้อยที่ช่างพูดช่างคุยเวลาอยู่บ้าน แต่กลับกลายเป็นเด็กเก็บตัว ไม่ค่อยพูดไม่ค่อยจาเมื่อเวลาอยู่กับเพื่อน ๆ บางครั้งเมื่อคุณครูรายงานพฤติกรรมเวลาที่ลูกอยู่ที่โรงเรียนให้ฟัง คุณพ่อคุณแม่ก็ยิ่งแปลกใจ เพราะพฤติกรรมของลูกแตกต่างกับเวลาอยู่ที่บ้านราวกับคนละคน ทำให้คุณพ่อคุณแม่เกิดความกังวลใจว่าลูกจะเป็นเด็กขี้อายมากเกินไป หรืออาจจะเข้ากับเพื่อน ๆ ไม่ได้เมื่อโตขึ้น ในความเป็นจริงแล้วการที่เด็กบางคนไม่อยากเข้าสังคม หรือไม่อยากเล่นกับเพื่อน ๆ ไม่ได้เกิดจากความขี้อายหรือความไม่กล้าแสดงออกเท่านั้น บางครั้งอาจเกิดจากเหตุผลอื่น ๆ เช่น เด็กแค่ไม่สนใจกิจกรรมกลุ่มในขณะนั้น กำลังติดใจของเล่นในมือ หรือรู้สึกไม่สบายกับใจกับสถานการณ์บางอย่างที่ไม่คุ้นเคย แต่ถ้าคุณพ่อคุณแม่หรือคุณครูอยากให้เด็กรู้จักเล่นกับเพื่อน ๆ ร่วมทำกิจกรรมกับคนอื่น ๆ และปรับตัวได้เร็วก็ต้องช่วยกันปรับเปลี่ยนพฤติกรรมของเด็กอย่างค่อยเป็นค่อยไปด้วยวิธีดังต่อไปนี้

   💙 หาสาเหตุแล้วแก้ให้ถูกจุด

   💚เด็กชินกับการเล่นคนเดียว

   💛พาลูกไปร่วมกิจกรรมกับเด็กคนอื่นบ่อย ๆ

   💜คุณพ่อคุณแม่ต้องหาเวลาทำกิจกรรมร่วมกับลูกบ้าง

   💖ปรึกษาแพทย์และนักจิตวิทยาเด็ก


        บทความของนายณัฐวุฒิ บุรินทร์สุวรรณ

          เรื่องวิธีแก้ปัญหาลูกงอแงไม่อยากไปโรงเรียน


   😀คุณพ่อคุณแม่ไม่ควรแสดงอาการวิตกกังวล แต่ให้นิ่ง ๆ แสดงออกอย่างมั่นคงและอ่อนโยน ให้ลูกรู้ว่านี่ไม่ใช่เรื่องใหญ่หรือเรื่องที่น่ากลัวอะไร

   😁คุณพ่อคุณแม่ควรไปรับส่งลูกด้วยตัวเอง เพื่อให้เขารู้สึกมั่นคง ปลอดภัย

   😄คุณพ่อคุณแม่อาจชวนลูกคุยให้เขารู้สึกผ่อนคลาย ขณะแต่งตัวไปโรงเรียน โดยอาจบอกลูกถึงเหตุผลที่ต้องไปโรงเรียนให้เด็ก ๆ ทำความเข้าใจ

   😍เมื่อไปถึงโรงเรียนแล้ว คุณพ่อคุณแม่ควรบอกเวลาที่จะมารับเขาให้ชัดเจน ด้วยน้ำเสียงมั่นคง และควรมาตามสัญญาเสมอ

    อาการกลัวโรงเรียนของเด็ก ๆ จะค่อย ๆ หมดไปได้เองเมื่อเด็ก ๆ โตขึ้น เด็กบางคนอาจชอบและมีความสุขในการไปโรงเรียนหลังจากที่เขาได้เรียนรู้ และได้รับรู้ว่าคุณพ่อคุณแม่พร้อมอยู่เคียงข้างเขาเสมอ อย่าลืมลองเอาคำแนะนำเหล่านี้ไปใช้แก้ปัญหาลูกร้องไห้งอแงไม่อยากไปโรงเรียนองลูกงอแงไม่อยากไปโรงเรียน คุณพ่อคุณแม่ทำอย่างไรดี


        บทความของนางสาว วรรณกานต์ บุญเหมาะ

           เรื่องโรคพฤติกรรมดื้อต่อต้าน? พ่อแม่ต้องพาไปพบแพทย์เพื่อบำบัด


        ผลสำรวจของกรมสุขภาพจิตในกลุ่มเด็กอายุ 13-17 ปี ครั้งล่าสุดในปี 2559 พบเด็กป่วยเป็นโรคดื้อต่อต้านร้อยละ 2 หรือมีประมาณ 80,000 คนทั่วประเทศ ในเด็กชายพบร้อยละ 2.3 เด็กหญิงร้อยละ 1.7 โรคนี้เกิดมาจากหลายสาเหตุร่วมกันทั้งตัวเด็กเองที่มีพื้นฐานเป็นเด็กอารมณ์ร้อน และสภาพแวดล้อมเช่น ความสัมพันธ์ในครอบครัวไม่ดี ใช้ความรุนแรง การตั้งกฎระเบียบที่ไม่สม่ำเสมอของพ่อแม่ที่น่าเป็นห่วงพบว่ายังมีพ่อแม่มีความเชื่อผิดๆ คิดว่าเด็กดื้อตามปกติ จึงไม่ได้พาไปรักษา แต่ให้การดูแลตามความเชื่อ คือ

   1.ปล่อยไปตามธรรมชาติ เด็กน่าจะดีขึ้นเอง

   2. ไม่ขัดใจลูก เพราะกลัวลูกจะเครียด กลัวลูกออกจากบ้าน

   3.ลงโทษรุนแรงเพื่อดัดนิสัย

   4.ส่งไปอยู่กับญาติ หรือส่งไปอยู่โรงเรียนประจำ เพื่อดัดนิสัย

   ความเชื่อทั้งหมดนี้ไม่ได้ช่วยให้พฤติกรรมของเด็กดีขึ้น แต่ล้วนทำให้พฤติกรรมดื้อต่อต้านแย่ลงไปอีก ขอให้รีบพาไปพบจิตแพทย์เด็กเพื่อตรวจประเมิน หรือโทรปรึกษาสายด่วนสุขภาพจิต 1323 ฟรีตลอด 24 ชั่วโมง แม้โรคนี้ยังไม่มียารักษาโดยตรง แต่สิ่งสำคัญที่สุดที่จะช่วยให้เด็กดีขึ้น คือการปรับแก้พฤติกรรมที่ไม่ดีของเด็กให้น้อยลง ซึ่งครอบครัวมีความสำคัญที่สุด โดยได้รับคำแนะนำจากทีมสหวิชาชีพ ในการปรับลดพฤติกรรมอย่างถูกวิธีและทำให้เด็กหายป่วย


        บทความของนางสาว พรพรรณ ศรีนาค

           เรื่อง พฤติกรรมก้าวร้าวเด็กปฐมวัย

พฤติกรรมก้าวร้าวเด็กปฐมวัย : สถาบันสุขภาพจิตเด็กและวัยรุ่นราชนครินทร์

"เด็กก้าวร้าว" พฤติกรรมตามวัยจริงหรือ?

         การแสดงความก้าวร้าวของเด็กเล็กอาจเกิดขึ้นได้ เช่น พูดจาหยาบคาย ต่อว่า ไม่เคารพผู้อื่น ทุบตี หยิก กัด ผลัก ขว้างปา ทำลายสิ่งของหรืออาจรุนแรงถึงขั้นทารุณกรรมสิ่งมีชีวิตให้บาดเจ็บหรือล้มตาย และนั่นคือจุดเริ่มต้นของการฝึกเด็กให้ละเมิดสิทธิผู้อื่นจนเกิดความเสียหาย ทางร่างกาย ทรัพย์สิน หรือทำให้ผู้อื่นกระทบกระเทือนจิตใจ

     1. สาเหตุทางชีวภาพ

     2. สภาพจิตใจของเด็ก

    3. การเลี้ยงดูภายในครอบครัว

    4. จากสภาพสังคม สิ่งแวดล้อม

     วิธีป้องกันและแก้ไข

     1. ผู้ใหญ่ต้องหยุดการกระทำอันก้าวร้าวของเด็กโดยทันที

     2. แนะนำทางออกอื่นให้เด็ก

    3. ไม่ควรตอบตกลง หรือต่อรองกันในขณะที่เด็กมีอารมณ์หรือพฤติกรรมก้าวร้าว

    4. ผู้ใหญ่ต้องระวังที่จะไม่มีอารมณ์ตอบโต้เด็ก หรือเอาชนะกัน

    5. การลงโทษเด็กไม่ควรใช้ความรุนแรง

    6. ฝึกให้เด็กรับผิดชอบต่อการกระทำที่ไม่เหมาะสมของตนเอง


         บทความของนางสาววิลัยพร ไชยสุระ

            เรื่องแก้ปัญหาเด็กเลือกกิน


      วิธีการ

       1. กินอาหารพร้อมหน้าพร้อมตาเวลาอาหารถือเป็นเวลาที่อบอุ่นสำหรับครอบครัว👦👩👱

       2. ควรกินอาหารเป็นเวลาตามมื้ออาหาร อย่างสม่ำเสมอจนเกิดความเคยชิน 😋

       3. จำกัดปริมาณให้พอเหมาะการเตรียมอาหารให้มีขนาดชิ้นเล็กพอดีคำ เคี้ยวง่าย ก็สำคัญ เพราะอาหารที่มีขนาดใหญ่เกินไป หรือปริมาณเยอะไป อาจทำให้เด็กไม่อยากกินเพราะกลัวกินไม่หมด😜

      4. ปรับเปลี่ยนเมนูบ้างการจะฝึกให้ลูกกินอาหารชนิดใหม่ ๆ ควรจะค่อย ๆ เริ่มทีละน้อย😀💪

      5. พ่อแม่ต้องเป็นตัวอย่างที่ดีให้ลูกเพราะลูกจะเลียนแบบพ่อแม่ทุกเรื่องแม้กระทั่งเรื่องกินก็เช่นกัน😫

     การที่เด็ก ๆ ได้รับอาหารที่เหมาะสมในแต่ละมื้อตามวัยเป็นสิ่งที่ผู้เลี้ยงดูต้องให้ความใส่ใจ เนื่องจากสารอาหารที่ครบถ้วนจะช่วยให้เด็กมีร่างกายเจริญเติบโต ระบบต่าง ๆ ในร่างกายมีความสมดุล ไม่มีอุปสรรคต่อการเรียนรู้ จึงทำให้เกิดพัฒนาการที่ดีด้วยเช่นกัน





วันศุกร์ที่ 7 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2563

บันทึกการเรียนรู้ครั้งที่ 5







บันทึกการเรียนรู้ครั้งที่ 5
วันศุกร์ ที่ 7 กุมภาพันธ์ 2563


      เนื้อหาที่เรียน
         การเรียนการสอนในวันนี้อาจารย์สอนเรื่องวิธีการศึกษาพฤติกรรมเด็กปฐมวัย


   วิธีการการศึกษาพฤติกรรมเด็กปฐมวัย

   วิธีการศึกษาพฤติกรรม คือ วิธีการที่ถูกนำมาใช้ในการแสวงหาความรู้ต่าง ๆ เกี่ยวกับพฤติกรรม จะนำวิธีการทางวิทยาศาสตร์มาใช้ในการแสวงหาความรู้ วิธีการทางวิทยาศาสตร์นี้ ประกอบด้วย 5 ขั้นตอน คือ กำหนดปัญหา  ตั้งสมมุติฐาน รวบรวมข้อมูล วิเคราะห์ข้อมูล และสรุปผล

   1. การทดลอง (EXPERIMENTAL METHOD)  เป็นการศึกษาพฤติกรรมในทางจิตวิทยาที่เป็นวิทยาศาสตร์สูงมาก โดยมุ่งศึกษาความสัมพันธ์เชิงเหตุและผลระหว่างเหตุการณ์สองเหตุการณ์ และเหตุการณ์ที่เป็นเหตุ เรียกว่า ตัวแปรอิสระ (TNDEPENDENT VARIABLE) ส่วนเหตุการณ์ที่เป็นผล เรียกว่า ตัวแปรตาม (DEPENDENT VARIABLE)

  2. การสำรวจ (SURVEY METHOD)เป็นการศึกษาในเชิงวิทยาศาสตร์เช่นกันแม้ว่าจะไม่เข้มข้นนักก็ยังมีวิธีการศึกษาตัวแปรเหมือนการทดลองแต่ความสัมพันธ์ระหว่างตัวแปรจะเป็นเหตุเป็นผลแก่กันไม่ได้

  3. วิธีการตรวจสอบจิตตนเอง ( INTROSPECTION METHOD ) วิธีการตรวจสอบจิตตนเอง หรือ วิธีการพินิจภายในนี้ หมายถึง วิธีการที่บุคคลสังเกตตนเองหรือสำรวจตนเอง

  4. วิธีทางคลินิก (CLINICAL METHOD)  เป็นการศึกษาพฤติกรรมแบบลึก (IN-DEPTH STUDY) รายใดรายหนึ่งโดยใช้เครื่องมือหลาย ๆ อย่าง เพื่อให้ได้ข้อมูลหลาย ๆ ด้าน และใช้ระยะเวลานานเพื่อให้ทราบสาเหตุของพฤติกรรมของบุคคลนั้น ๆ

   5. การสังเกตอย่างมีระบบ (SYSTEMATIC OBSERVATION) พฤติกรรมเป็นจำนวนไม่น้อยจำเป็นต้องศึกษาในสถานการณ์ปกติที่สถานการณ์นั้นเกิดขึ้น โดยการเฝ้าสังเกตและบันทึกพฤติกรรมของกลุ่มตัวอย่างซึ่งเรียกว่า การสังเกตอย่างมีระบบวิธีการนี้ต้องนิยามพฤติกรรมที่จะสังเกตให้ชัดเจนและวัดได้ เรียกว่า นิยามปฏิบัติการ (OPERATIONAL DEFINITION) การสังเกตเป็นวิธีการที่มีความชัดเจน ง่าย และสะดวก

   6. การใช้แบบสอบถาม (QUESTIONNAIRE) การใช้แบบสอบถามเหมาะสำหรับในการศึกษาพฤติกรรมของบุคคลที่มีจำนวนมาก ๆ และต้องการคำตอบอย่างรวดเร็ว ทำให้ประหยัดเวลาค่าใช้จ่ายอื่น ๆ แบบสอบถามทีใช้จะต้องเป็นเครื่องมือที่มีความเป็นมาตรฐาน มีคุณภาพ

  7. การทดสอบทางจิตวิทยา (PSYCHOLOGICAL TESTING) แบบทดสอบทางจิตวิทยาเป็นเครื่องมือที่ใช้วัดลักษณะพฤติกรรมที่แอบแฝงอยู่ภายในตัวบุคคลซึ่งเป็นสิ่งที่บุคคลพยามยามปกปิดซ่อนเร้นไว้ จะโดยรู้ตัวหรือไม่รู้ตัวก็ตาม อาทิ การตรวจเช็คระดับสติปัญญา


สรุปแล้ว วิธีการศึกษาทางจิตวิทยาต่าง ๆ เหล่านี้ไม่มีวิธีใดดีที่สุด การนำไปใช้ขึ้นอยู่กับ จุดมุ่งหมายของผู้ใช้เป็นสำคัญ วิธีการสังเกต การสำรวจ การใช้แบบสอบถาม และการทดลอง มักใช้ศึกษากับกลุ่มคนจำนวนมาก ๆ และมักเป็นการศึกษาเพื่อหาความรู้ โดยไม่สนใจพฤติกรรมเฉพาะตัวบุคคล ส่วนวิธี การทดสอบ การตรวจสอบจิตตนเอง และการศึกษาประวัติรายกรณี มักใช้ในทางคลินิกเพื่อทำความเข้าใจ หรือแก้ปัญหาเฉพาะบุคคล